Ga naar hoofdinhoud
035-6912771 info@degooischevallei.nl

In memoriam Jenny Luteijn

Toen ik in 1995 voorzitter werd van tennisvereniging Actif (nu De Gooische Vallei) ontmoette ik Jenny als secretaris, een functie die zij inmiddels twee jaar bekleedde. Ik heb in mijn bestuurlijk leven nog nooit zo’n goede secretaris meegemaakt. Accuraat, consciëntieus, betrouwbaar, snel en de notulen in onberispelijk Nederlands, want het was haar eer te na, om als vertaalster, fouten te maken in de tekst. Het wel en wee van de club ging haar zeer ter harte en ze had grote twijfels bij de investeringen die gedaan moesten worden bij de aanleg van de nieuwe banen en de bouw van het nieuwe clubhuis. Uiteindelijk hebben we haar kunnen overtuigen dat het verantwoord was en ging ze loyaal mee in de besluitvorming. Ze is zeer terecht tot erelid benoemd.

Ik heb Jenny, denk ik, slechts eenmaal zien tennissen en zelfs daar ben ik niet helemaal zeker van. Dat kwam deels doordat zij overdag speelde en ik alleen ’s avonds of in het weekend. En na 2006, toen Jenny op het randje van de dood in het UMC het gelukkig net redde, was tennis fysiek niet meer mogelijk. Onze relatie werd niet alleen een bestuurlijke relatie, maar ook een hechte vriendschapsrelatie. Heel veel plezier hebben we beleefd aan de talloze concerten (o.m. met Bertine hebben we samen zo’n 14 jaar een abonnement gehad op het Nederlands Philharmonisch Orkest, eerst in het Muziekgebouw aan het IJ, en daarna vele jaren in het Concertgebouw, en Jenny zorgde dat we altijd de beste plaatsen hadden), maar ook aan de vele musea bezoeken en de etentjes na afloop. Van haar Zeeuwse zuinigheid was niets te merken in de gulheid waarmee ze regelmatig plotseling met een cadeautje aan kwam zetten. Glazen poezen (een gemeenschappelijke passie) of een boek uit haar geliefde Engeland.

Langzaam werd haar conditie steeds minder en lukte het haar ook niet meer om nog op de 40 kilo lichaamsgewicht te blijven. Toen recent bleek dat er zich ook nog een longcarcinoom had ontwikkeld was haar weerstand onvoldoende om nog in therapie te gaan. Toen ook het bereiken van haar schuurtje een fysieke onmogelijkheid werd, was het voor haar duidelijk.

Zeer overtuigd en met een indrukwekkende innerlijke kracht gaf ze aan dat het genoeg was. Haar huisarts heeft haar hierin voortreffelijk begeleid en afgelopen woensdag hebben we in kleine kring afscheid genomen.

Lieve Jenny, het was een eer en een genoegen deelgenoot te mogen zijn van jouw leven. Je zal in gedachten altijd bij ons blijven.

Jos van Dijk

Dit bericht heeft 0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top
Zoeken